Het stuk is nu juist geen theoretisch verhaal, maar een weergave van wat zich in de praktijk afspeelt (tenminste vanuit het gezichtspunt van een organisatieadviseur en niet iedereen is dat). Ik voel me aangetrokken door uw waarneming dat veel organisaties vast zitten in hun hierarchie en spelletjes met macht, zonder dat dit vruchtbaar is. Het zal eerder naar een vervelende ondergang leiden. 

De strategische richtingen die ik noemde kunnen worden gezien als middelen om deze gegroeide patronen in machtsuitoefening door hierarchie te doorbreken. Immers, zelfstandigen hebben de mogelijkheid om á la minute zelf op te stappen als het hen niet meer bevalt. Het is voor velen wel de belangrijkste reden om zelfstandig te worden. Ook via outsourcing wordt een nieuwe "hierarchie" met nieuw management gerealiseerd en dus een frisse start. De genoemde strategie van het binden en boeien moet u zeker aanspreken, aangezien daar de macht van de werknemer in vele opzichten toeneemt.

Een ander aspect in uw betoog is de vraag `wie krijgt de schuld` en dat klinkt als een spelletje, maar is veelal bloedserieus. Inderdaad is het een kwestie van verantwoordelijkheid nemen, maar vaak zijn er meerdere mensen gedeeltelijk verantwoordelijk en dan is het de vraag wie het eerst de hand opsteekt en als niemand dit doet, wie de verantwoordelijke zal aanwijzen. In veel gevallen met een diffuse verantwoordelijkheid zal blijken dat een leidinggevende geen leider is die het falen openlijk naar zichzelf trekt, maar zich eerder zal gedragen als een sluw overlevende intrigant. De hoop is dat dit in moderne organisaties die sociaal innoveren veel sneller openlijk zichtbaar wordt en dat vervolgens zal gelden: Kwaad straft zichzelf.

Bij het lezen van bovenstaand artikel overvalt me het gevoel van vervreemding.Een zoveelste voorbeeld van theorie waar in de weerbarstige praktijk zo weinig van terecht komt. De kern van de problemen en de mogelijkheden ligt, volgens mij, in het erkennen van onze beperktheden.Aanvaarden dat we niet perfect zijn en dat fouten maken een normale zaak is.Fouten mogen in openheid gecoorigeerd worden waardoor we er met elkaar van kunnen leren.Helaas bestaan veel van onze organisaties uit starre hierarchieen met gefacilitereede macht van bovenaf ipv. onderaf.Leidinggevenden hebben de ondankbare taak om te suggereren dat iets(lees: werknemers!) beheersbaar is wat het niet is.Hierdoor ontstaan allemaal baasjes die vooral hun eigen positie pogen veilig te stellen en het groepsleren blokkeren. De hierarchie is een opeenstapeling geworden van individuele belangen en vertegenwoordigt dan ook vooral een individueel beloningssysteem voor diegenen die hogerop willen.Hogerop betekent vooral meer mensen onder zich en meer verantwoordelijkheid.Helaas blijken daar vaak maar weinig leiders tussen te zitten.Want verantwoordelijkheid nemen  als het fout gaat is toch een ander verhaal.Vaak wordt dat afgewenteld op een lagere laag.De realiteit is dat de hierarchische organisatie verworden is tot een gefaciliteerde machtsverhouding van medewerkers zonder dat er werkelijke controle is op die machtsuitoefening.Op dit punt gaat zoveel energie verloren en wordt verspild.Medewerkers worden tegenwerkers.De macht regeert.Zie maar aan de absurde topinkomens voor bestuurders De cohesie verliest.Zie maar hoe in sectoren waar voor anderen gezorgd wordt, zoals het onderwijs en de zorg, werknemers die nodig zijn voor het primaire proces,ontslagen worden.De besluitvorming hierover vindt plaats in de top die hun falen niet willen erkennen en hun macht niet willen delen.Leiderschap is nodig om de cohesie te behouden.Maar het is in de praktijk zo moeilijk om een werkelijk leider te zijn! Dus weg met al die organisaties van gebakken lucht en terug naar de kernactiviteit!