Facebook is opgericht in 2004 door Mark Zuckerberg en een aantal collega-studenten van Harvard: Eduardo Saverin, Dustin Moskovitz en Chris Hughes. Oorspronkelijk was het alleen bedoeld voor studenten van Harvard, maar de gebruikersgroep spreidde zich al snel uit over andere universiteiten in de omgeving van Boston. Facebook zoals we het nu kennen werd geopend op 26 september 2006, nog geen vier jaar geleden. Sindsdien ging het razend snel: van 100 miljoen leden in augustus 2008, naar 200 miljoen in september 2009 en 400 miljoen op 5 februari van dit jaar. Per 21 juli staat de teller dus op 500 miljoen actieve leden. In de definitie van Facebook zijn dat gebruikers die in de afgelopen 30 dagen zijn ingelogd.

Vergeleken met collega internetgigant Google maakt Facebook nog betrekkelijk weinig omzet: $ 1 miljard is de voorspelling voor 2010. Het 1400 man tellende bedrijf werd in mei 2009 door investeerders al gewaardeerd op $ 10 miljard. Niet slecht voor een bedrijf dat eigenlijk pas een jaar of zes bestaat. De omzet komt van de verkoop van advertenties (via een samenwerking met Microsoft) en de verkoop van Facebook Credits, waarmee gebruikers speciale diensten en software kunnen afnemen.

De kritiek op Facebook groeit echter. Dat heeft vooral te maken met het privacybeleid van de onderneming. Feitelijk heeft Facebook de beschikking over de grootste database van persoonsgegevens dat in privaat eigendom is. Internetondernemingen zoals Facebook propageren openheid en het delen van informatie, maar hebben daar zelf ook het grootste belang bij. Bijvoorbeeld door gericht advertenties te kunnen tonen. Zuckerberg op Business Insider: “The more control people have, the more comfortable they are sharing things”. Het is een dunne lijn tussen echte controle over je eigen privacy en een onterecht gevoel van veiligheid.

NRC Handelsblad publiceerde bijvoorbeeld een artikel op 22 juli waarin aandacht wordt gevraagd voor de gevaren van deze doctrine van openheid. Belangrijke internetbedrijven zoals Goole, Facebook en Yahoo bepalen feitelijk vanuit Silicon Valey wat privacy op het Net betekent. Zij hebben daarbij niet het referentiekader van autoritaire regimes op het oog. Wat onschuldige informatie is in de Verenigde Staten kan levensbedreigend zijn elders op de wereld. Voor een Egyptische tiener die informatie  zoekt over homoseksualiteit is privacy een zaak van leven of dood. Universele normen voor privacy bestaan immers niet.

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=pgctyrjS8vg]

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=5my9R1YfTDg]

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=2J5wCIZVxcQ]

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=ofkAIFoywg0]

Gelukkig zijn er creatieve geesten actief die er voor zorgen dat we toch nog een beetje kunnen lachen om dit polderleed. In dit filmpje op YouTube figureert Dirk Scheringa, de man die binnen een paar weken van working class hero naar boef en vervolgens weer naar working class hero transformeerde in South Park. Erg grappig. Trouwens, over een paar weken zien we Dirk overigens weer gewoon als boef.

Eén ding werd gedurende het gastcollege duidelijk: de huidige leidende denkers hebben geen beeld bij de wat verder liggende ontwikkeling van hun eigen vakgebied. Gelukkig hebben de praktijkmensen dat wel.

De eerste reactie van velen is dat marketing in 2020 dood is. Kijk maar naar het filmpje dat wij op Nyenrode maakten. Personalised products, Communities, Doe-het-zelf: internet geeft consumenten steeds meer mogelijkheden om producten en diensten te assembleren buiten de standaard catalogus om. En als het product dat je koopt niet tentoongesteld wordt in de winkel, niet besproken wordt in een commercial, niet geprijsd wordt in een catalogus en niet ontwikkeld wordt door een fabrikant, waar blijft Kotler dan met zijn 4 P’s?

Nergens, of

• Is een community eigenlijk niets anders dan een communicatie- en dus promotiekanaal, met eigen spelregels maar wel degelijk te benutten? Ik wordt veelvuldig gemaild met ‘aanbiedingen via Linked In, T-Mobile benut Hyves.
• Is ‘personalised products’ eigenlijk niet veel anders dan state-of-the-art productontwikkeling, dat fabrikanten beter in staat stelt om behoeften van klanten en mogelijkheden van producten op elkaar aan te laten sluiten? Hoe persoonlijk is mijn lichtblauwe Dell nu echt?
• Is internet niet de meest flexibele catalogus die er is, alleen moet je als fabrikant ermee leren omgaan. Als je nu zelf de beste beschrijving van je product maakt, er reviews van klanten bijplaats en die content plugt op en linked aan de meest bezochte sites? Dan is internet toch jouw catalogus?

Kortom, ‘pushmarketing as we know it’ is geen lang leven meer beschoren.

Maar ‘pullmarketing when I want it’ is wel degelijk een vakgebied voor de toekomst. Geen acties gericht op verkoop, maar ondersteuning bij mijn aankoop. Geen prijscommunicatie, maar informatie toegesneden op de fase in het aankoopproces waarin ik me bevindt, via het kanaal dat ik in die fase benut. Als ik me oriënteer browse ik op internet. Voor belangrijke zaken is het handig als ik weet welk vriendje het ook heeft gekocht. Het ene product wil ik voelen, het andere bestel ik ongezien. Ondersteun je mij om te komen van awareness, naar orientatie, naar uitproberen, naar aanschaffen, dan geef ik je veel informatie over mijn aankoopgedrag. Waar je dan later weer op kan inspelen.

Inspelen op behoeften? Als je het mij vraagt lijkt het verrekte veel op marketing.

Onno Ponfoort is adviseur bij Berenschot op het terrein van Strategie en Marketing. Wilt u meer over dit onderwerp weten? Stuur mij dan een e-mail op o.ponfoort berenschot com.

Testen van de rechter hersenhelft
Een manier om de rechter hersenhelft capaciteiten te testen is het zogenaamde Duncker kaars probleem. De testpersonen krijgen drie voorwerpen voorgeschoteld die op een tafel liggen, naast een kartonnen muur; een kaars, een doos met lucifers en een doosje met punaises. De vraag is om een kaarsenhouder te maken, die er voor zorgt dat er geen kaarsvet lekt op de tafel. De meeste mensen prutsen met de punaises en de kaars, maar de juiste oplossing is op de doos met punaises leeg te gooien en de lege doos met punaises aan de muur te bevestigen. Hiermee wordt een ad hoc houder gemaakt. Het probleem wordt gezien als een klassieke test voor creativiteit, omdat je een object een andere functie moet geven dan waar het ooit voor was bedoeld. Testjes die de Discovery channel kijker regelmatig ziet bij Ray Mears, Bear Grills. Oudere kijkers herinneren zich wellicht nog nog MacGyver….

De essentie van veel (20e eeuwse) HR instrumenten om de motivatie verhogen bij medewerkers is harder of sneller werken voor meer beloning (letterlijk, mensen een worst voorhouden). Deze instumenten zullen, binnen een beperkte bandbreedte, gewerkt hebben. Maar,ze hebben ook heel veel schade aangericht. Als ze worden gebruikt voor het soort werk van vandaag de dag, dan bewerkstelligen ze het totaal tegenovergestelde. En dit is geen mening, maar een bevinding uit grondig wetenschappelijk onderzoek. Gek genoeg, de meeste managers kiezen er voor om niets te doen met deze kennis.

Daniel Pink is een afgestudeerd advocaat, voormalig speech schrijver in het Witte Huis en tegenwoordig redacteur voor de New York Times en Wired magazine. Hij presenteert zichzelf tegenwoordig als carrière deskundige. In 2008 werd hij gevraagd door TED om een presentatie te geven. De les die ik leer van deze presentatie is dat evidence based management wel bestaat, maar dat het verrassend weinig gehoor vindt.

Wat kunnen we leren van dit verhaal? Aan de ene kant is er wetenschappelijk bewijs dat bepaalde instrumenten die managers gebruiken simpelweg niet werken. Hoera! Aan de andere kant, er moet nog een enorm gat worden overbrugd tussen management en wetenschap. Hoe zou dat komen? Had Henry Minzberg toch gelijk in 2004, toen hij opmerkte in zijn boek Managers Not MBAs, dat het ontwerp van de meeste MBA opleidingen eens grondig moet worden herontworpen? Of zoals hij het graag zelf zegt: MBAs do not managers make.

Kijk zelf naar dit mooie filmje

/Mythbusters
Ondertussen ben ik ook materiaal aan het verzamelen voor een nieuw boekproject wat ik samen met Edwin Lambregts ga maken over 10 mythes over innovatief organiseren (werktitel). Zo probeer ik al 2 maanden om Adam Savage, van de Mythbusters, te traceren. Via Twitter meldde hij gisteren dat Mythbusters is genomineerd voor een Emmy in de categorie “Outstanding Reality Program”. Zeer terecht lijkt mij. En raad eens waar hij was? In Las Vegas op The Amazing Meeting 7.  Een jaarlijkse bijeenkomst van kritische denkers onder aanvoering van de James Randi Eductional Foundation.

James Randi Eductional Foundation
“The amazing” James Randi, inmiddels 80 jaar oud,  is ook een illusionist. Hij verwierf zijn faam met het ontmaskeren van televisie evangelist Peter Poppoff in de jaren 80 van de vorige eeuw. Tijdens een sessie (a la Jomanda) had hij een ontvanger meegenomen en pikte een radiosignaal op van de vrouw van Popoff die hem via een verborgen ontvanger in zijn oor alle info over de bezoekers gaf. Hij onthulde dit in de Ed Carson show. Een paar maanden later ging Popoff failliet. Maar, na 20 jaar is hij weer back in business. ‘Human nature’, zou Michael Shermer zeggen. Randi is momenteel erg ziek (kanker), maar hij heeft wel The Amazing Meeting 7 toegesproken.

It was a brilliant move, making their intellectual property officially available, labeled, sorted and categorized in high-quality (versus the chaotic, low-quality database created by user uploads) and asking people to buy the team’s DVDs. And it’s interesting that this fabulously eccentric trick — as befits the famously eccentric personalities of the jokesters themselves — has had more success in returning revenue to the affected artists than the more legally-jackbooted actions of organizations like the RIAA and MPAA in the U.S.

Simultaneously in the UK, the government has admitted that it’s had to abandon plans to punish illegal file sharers with net disconnections, under a planned “three strikes and you’re out” scheme. The move has apparently dismayed UK record companies, but pleased the internet service providers: Under the proposed legislation, they would have been the ones enforcing any legal actions, and it would’ve been disastrous PR for the companies in a very competitive market.

In declaring the scheme as dead as a dead parrot, the UK government admitted that creating the laws would have presented insurmountable political and legal challenges. In response, the UK’s biggest phone supplier BT is now said to be pursuing more “amicable” ways of preventing piracy without resorting to legislation, since “it doesn’t make sense to try to get people online and at the same time scare them away.”

23,000% is a fabulous figure, if true, even though the statistics are all relative. The move by the Python team, and the latest government and BT decisions, could represent a quiet revolution in the approach to online intellectual property. And the moves are unarguably better for public relations than threatening severe legal actions, in true Spanish Inquisition style. Which no-one expects.

Bron: Fastcompany.com

Voor de fans van Monty Python hier de link naar het YouTube kanaal.