Als je het mij vraagt is dit een knap staaltje oude reflexen die de nieuwe wereld in hun greep willen krijgen. Hopeloos! Het wordt spannend of Phonedog zal winnen en juristen verheugen zich al over de jurisprudentie die deze zaak zal genereren over het ‘eigendom’ van social media. Het kan zijn dat het bedrijf deze slag zal winnen, maar voor mij is zonneklaar dat zij – en velen met hen- op termijn hopeloos zullen falen.

Phonedog – what’s in a name – laat in een toelichting weten: “wij beschermen op agressieve wijze onze klantenlijst, vertrouwelijke informatie, intellectueel eigendom en merknaam”. Het zegt de volgers van zijn voormalig werknemer te beschouwen als een klantenlijst. Omdat deze lijst in ‘tijd van de baas’ is opgebouwd moet het worden beschouwd als investering van Phonedog en dus hun eigendom.

Rare jongens, die mensen bij Phonedog. Sinds wanneer ben ik als volger eigendom van een degene die ik volg? Wat heeft dit te maken met vertrouwelijkheid, aangezien iedereen kan zien wie ik volg? Hoezo intellectueel eigendom? De stukjes tekst van 140 tekens die ik op Twitter lees zijn nooit (eventueel een haiku uitgezonderd) iets intellectueels. Kravitz gebruikte het twitteraccount bovendien om diensten van Phonedog onder de aandacht te brengen, maar óók voor persoonlijke tweets. Hoe maak je dan onderscheid tussen ‘klantenlijst’ en ‘persoonlijke lijst’? En aangezien Noah Kravitz nu onder zijn eigen naam tweet zie ik het probleem met die merknaam ook niet zo.

Het wordt nog vreemder als je de schadevergoeding nog eens goed overdenkt. Het bedrag van €1,90 per volger lijkt niet veel, maar voor een ‘schot hagel’ medium als Twitter lijkt het me toch exorbitant. Zelfs in het claimgekke Amerika, waar onlangs een een man, die een gruwelijk misdrijf had gepleegd, tot een schadevergoeding van 150 miljard dollar werd veroordeeld door een civiele rechter. In de V.S. is iets blijkbaar pas van waarde als het in geld kan worden uitgedrukt denk je dan.

Om te beoordelen of die € 1,90 ergens op gebaseerd is zou je moeten kijken of die volgers van Kravitz het bedrijf Phonedog door te tijd heen wat hebben opgeleverd. Of zijn tweets de doelgroep ook echt bereikten. Dus hoe veel volgers lazen een bepaald bericht en ondernamen directe een – voor Phonedog positieve – actie? Ik schat de slagingskans niet erg hoog, vooral ook omdat die 17.000 volgers wel iets beters te doen hebben dan constant berichten van Phonedog volgen. Bovendien hebben tweets over #gratis, #free, #premiumoffer, #aanbieding etc… een veel breder publiek dan alleen volgers. Daarvoor hoef je alleen op hashtag te kunnen zoeken.

Ondertussen kost deze actie Phonedog natuurlijk alleen maar klanten. En volgers natuurlijk Het zou helemaal interessant worden als Kravitz nu wordt ingehuurd door een ander telecombedrijf om ‘zijn’ volgers. Het zijn er inmiddels 24.000. Het eigen twitteraccount van Phonedog heeft er ‘slechts’ 15.000.

Het bericht over Kravitz en Phonedog opent wel perspectieven voor een simpele twitteraar zoals yours truly. Werkt u als marketeer bij een groot bedrijf? Snapt u niets van social media maar heeft u wel te veel geld? Dan mag u mij benaderen om volger te worden! Ik vraag een schappelijk tarief: slechts €0.10 per maand per account. Dat verdient u weer makkelijk terug.

Het lijkt me heerlijk om ook eens slapend rijk te worden !! U moet zich dan wel in groten getale bij mij melden. Stelt u zich op in rijen van tien via @edwinlambregts.

Er is een sterk economisch argument om als overheid aan te sturen op versnelling in verduurzaming van onze energievoorziening. De vraag is dan ook of de pragmatische lijn die nu gekozen wordt op de lange termijn serieuze economische consequenties heeft. Dit kabinet stelt volgens Rotmans dat een overhaaste uitrol van duurzame energie leidt tot onnodig hoge maatschappelijke kosten (nu). Dit is te bewijfelen – Rotmans stelt dat de baten structureel onderschat worden en kosten overschat – en brengt hier tegenin dat we daarmee de kans missen om op tijd (voordat onze economie nog verder verzwakt) onze economische structuur te versterken. Vanuit transitiemanagement theorie beargumenteert hij tevens dat de tijd van experimenteren voorbij is. ‘We zitten op een kantelpunt en moeten nu grootschalige exploitatie stimuleren om daarmee de kosten te reduceren. Nu versnellen zou niet overhaast zijn, maar simpelweg logisch’.

Uit onderzoek blijkt dat het rendement van investeringen in duurzame energie momenteel 5 tot 10 keer hoger ligt dan investeringen in fossiele energie. Wereldwijd groeit een mondiale economie rondom schone energie. Dit is de snelst groeiende industrie ter wereld (in 2010: 243 miljard dollar, 30% groei t.o.v. 2009). China neemt daar 55 miljard van voor zijn rekening. Duitsland 42 miljard en Italië 17 miljard. Nederland blijft tot nu toe achter met hooguit 1 tot 2 miljard dollar. De conclusie: als je de Nederlandse economische structuur wil versterken dan moet je meer investeren in duurzame energie dan in fossiele energie. Daarnaast moet je inzetten op economisch kansrijke niches zoals elektrisch vervoer, duurzaam bouwen, een groene chemische industrie, zilte landbouw en klimaat-adaptief bouwen. Dat zijn de sectoren van de toekomst en om hier een internationale rol van betekenis in te spelen zijn nu beleidskeuzes nodig.

Bij de overheid zou dus de sleutel moeten liggen, aldus de markt. Maar diezelfde overheid wijst naar de markt. Vertel ons waar je op in wil zetten en wij maken het mogelijk. Niet door meer regels, maar juist door versimpeling. Elke nieuwe regel die gemaakt wordt compliceert het systeem en leidt alleen maar tot speculatie en nieuwe spelletjes. De Green Deal die wordt beschreven in het Energierapport 2011 is gestoeld op precies deze filosofie. Ben je bezig met een energieproject en loop je tegen knelpunten aan, dan kon je tot 1 juni een voorstel met een hulpvraag indienen. Het zou echter altijd mogelijk moeten zijn om knelpunten te duiden en daarbij om hulp te vragen.

Prof. Jan Rotmans ziet de gebouwde omgeving als het meest logische startpunt van een verregaande energietransitie en gaf aan daarin graag de ‘deblokkerende werking’ van een GreenDeal te benutten. Eikelenstam en Wisselink gaven aan dat er een grote kans is dat Minister Verhagen hier ook in geïnteresseerd zou zijn. En dan zou hij daarin niet alleen staan. Topeconoom Jeremy Rifkin zette recent helder uiteen wat de kansen zijn in relatie tot het neutraliseren van de energie impact van de gebouwde omgeving. Hij deed dit tijdens een interview bij Eenvandaag. De werkgelegenheid die dit oplevert kan volgens Rifkin de hele wereldeconomie weer aanzwengelen. Om dit mogelijk te maken kunnen markt en politiek niet zonder elkaar. Zij moeten elkaar veel beter weten te vinden en samen optrekken. De markt moet signaleren, de overheid moet realisatie versimpelen.

Deze gedachte wordt nog weinig doorleefd. Het is lastig om concreet te maken hoe de markt de overheid kan helpen om de markt te helpen, en andersom. De vraag is dan ook of versnelling van energietransitie niet gewoon mogelijk is zonder stevige impuls vanuit de overheid?

Een van de manieren om versnelling te realiseren betreft de omslag van een productoriëntatie naar een focus op energiedienstverlening. Je moet als energiespeler in de toekomst geld willen verdienen met het leveren van oplossingen en niet met een bepaald energieproduct. Zowel Eneco als Stedin zetten hier al sterk op in. Eneco noemt zichzelf zelfs graag ‘energieregisseur’.

Een tweede manier om te versnellen is middels verregaande vormen van samenwerking. Een samenwerkingsverband zoals Aardwarmte Den Haag, of Co-Green zou veel vaker gekopieerd moeten worden. Lastig is dat de Nederlandse aard lijkt om voortdurend het wiel opnieuw uit te willen vinden.

Alleen op lange termijn zal goed beoordeeld kunnen worden of Nederland nu het juiste tempo kiest in de omslag van een energievoorziening gebaseerd op fossiele brandstoffen naar volledig duurzame opwekking. Het blijft de vraag of de markt zonder stevige impuls vanuit overheidswege zelf voldoende versnelling aan kan brengen. Met het energierapport 2011 en het topsector rapport energie zijn de kaarten weer opnieuw geschud. Het is aan de spelers zelf om opnieuw een strategie uit te denken en om te gaan met deze nieuwe realiteit. Daarbij heeft zowel de markt als de overheid versnellingsmechanismen in handen.

Link naar: Een gedetailleerd geschreven verslag en een videodocument van SquareTable Zonder Ambitie geen Energietransitie.

Op zondag 4 september organiseert Stichting Plastic Whale een unieke manifestatie in Amsterdam: Oud-Amsterdamsch Plastic Visschen, een vloot van ongeveer 20 boten met passagiers die plastic uit de Amsterdamse grachten vissen. Plastic Whale nodigt iedereen uit om aan de manifestatie deel te nemen. Het burgerinitiatief heeft als doel mensen bewust te maken van het groeiende probleem van de plastic soep; plastic afval dat in toenemende mate ’s werelds wateren vervuilt. Met Oud-Amsterdamsch Plastic Visschen wil Plastic Whale duidelijk maken dat het probleem zich ook in Nederlandse wateren voordoet, zoals in de Amsterdamse grachten.

Voor de manifestatie zijn zowel deelnemers als sponsoren nodig. Initiatiefnemer Marius Smit: “We starten ‘from scratch’ met een paar boten. Via de blog www.plasticwhale.org en social media nodigen wij iedereen uit, met of zonder boot. Want de manifestatie wordt letterlijk groot gemaakt door de mensen en organisaties die eraan deelnemen. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Met de manifestatie willen we natuurlijk een punt maken, maar het moet voor de deelnemers vooral een mooie en gezellige dag op de Amsterdamse grachten worden.” Informatie over deelname en/of sponsoring is te vinden op www.plasticwhale.org.

Over Plastic Whale

Oud-Amsterdamsch Plastic Visschen is onderdeel van een grote uitdaging waar inmiddels veel mensen en bedrijven bij betrokken zijn; het bouwen van een boot van plastic afval. Begin januari startte Marius Smit met niets anders dan de weblog www.plasticwhale.org en zijn eigen netwerk. “Via mijn blog en social media riep ik iedereen op om te helpen met het bouwen van de boot. Ik heb namelijk nog nooit een boot bestuurd, laat staan gebouwd. Ik werd direct overspoeld met reacties uit zeer diverse hoek.” Het ‘team’ van Plastic Whale bestaat inmiddels uit tientallen mensen die vanuit eigen motivatie en expertise aan het project bijdragen. Mocht je zelf willen bijdragen aan het project, of ken je iemand die van dienst kan zijn, dan horen we het graag.

• Een bankfiliaal met een ATM-machine lijkt tegenwoordig meer op een belwinkel dan op een bank: er staan pc’s opgesteld voor internetbankieren om zelfs binnen het kantoor het laatste restje persoonlijk contact uit de klantrelatie te persen.
• De (on)vriendelijke medewerkers aan de balies van de luchthavens worden overgenomen door e-tickets en automatische inchecksystemen.
• De hel op aarde van de call-centers maken korte metten met het laatste restje service in B2C markten (zie Youp van ’t Hek).
• De NS heeft nog loketten waar je een kaartje kunt kopen, maar je vraagt je af hoe lang nog. Kaartjesautomaten hebben het grootste deel van het werk overgenomen. De ov-chipkaart wekt overal irritatie op, maar wordt niettemin stoïcijns doorgevoerd.
• Politie lijkt tegenwoordig meer op een voorportaal voor de verzekeringsmaatschappijen te fungeren dan al steun en toeverlaat in de wijken. Om het snelste geholpen te worden kun je nu het beste elektronisch aangifte doen. De ‘daar zijn wij niet van’ prestatiecontracten wakkeren dit gedrag alleen nog maar aan.
• Inmiddels zijn in veel Albert Heijn supermarkten een gedeelte van de kassa’s vervangen door zelfscanapparaten. De consument krijgt hiermee de illusie dat het boodschappen doen sneller gaat. Ik zou dat nog wel eens uitgerekend willen dien, want als die handelingen met het scanapparaat en het gedoe bij betalen en inpakken zijn nogal omslachtig. Ik ben zelf om die reden van het scannen afgestapt en neem de toegenomen rijen aan de kassa’s op de koop toe.

Overal is hetzelfde patroon zichtbaar. De mens tot mens interactie wordt tot een minimum teruggebracht in een poging om kosten te reduceren. Dit wordt aan klanten verkocht als zijnde een ‘extra service’. Amehoela!

Krul is bang dat deze doe-het-zelf samenleving leidt tot vervreemding. Je ontneemt een grote groep mensen een zinvolle levensvervulling en creëert en een nieuwe onderklasse mee. Het is in hoge mate asociaal. Het veroorzaakt bijverschijnselen als onverschilligheid, anonimiteit, frustratie en woede. Ze suggereert dat deze ontwikkeling te stoppen is door afscheid te nemen van het heerszuchtige primaat van de economie.

Aan de ene kant doet mij dit denken aan de vrees voor alles wat met automatisering en computers te maken had halverwege de jaren tachtig. Het duurt nog maar even en al onze banen worden overgenomen door computers, zo was destijds een populaire mening. Ik herinner me nog goed dat ik – toen nog op de middelbare school – het advies kreeg om later computerprogrammeur te worden. Dat was de enige loopbaan met werkzekerheid die mijn ouders konden bedenken. Ik ben blij dat ik dat advies niet heb opgevolgd, want dan zat ik nu misschien wel zonder werk.

In de conclusies van Krul herkennen we een linkse signatuur. De consument moet beschermd worden! En dat terwijl de macht nu net bij die consument ligt. Ik stel mij gerust met de gedachte dat iedere beweging zijn tegenbeweging oproept. De ontmenselijking van de maatschappij zal leiden tot overheden en bedrijven die inzien dat ‘business modellen’ (om maar een consultants term te gebruiken) gebaseerd op authentiek en welgemeend persoonlijk contact (weer) de toekomt krijgen. Bloemen koop je toch zeker ook nog steeds bij de bloemist?

There is no business like showbusiness
Met de dood van Michael Jackson komt er abrupt een einde aan een tijdperk.  Sinds zijn ongeluk met een Pepsi Commercial ging het niet goed met Michael Jackson.  Langzaam maar zeker is hij verslaafd zijn geraakt aan pijnstillers en werd zijn excentrieke imago bezegeld met de bijnaam ‘Wacko Jacko’ door rare geruchten over die hij over zichzelf liet lekken naar de media (hij zou samenleven met een chimpansee en de botten van the Elephant man hebben gekocht). De minstens net zo getalenteerde artieste Patty Brard greep gisteren haar kans in Shownieuws van SBS6. Haar claim to fame zette ze kracht bij door ongevraagd haar ‘geweldige herinneringen’ aan wijlen Michael Jackson uitgebreid met de kijkers te delen. Bizarre taferelen. Aan de andere kant, hoe meer bizarre berichten, hoe hoger de kijkcijfers (wat weer fijn is voor de omzet). Een tweede autopsie en hoe zit het met de rechten op voogdij van zijn ex-vrouw? Het kan niet op.

Ondertussen op internet
Bij Google dacht men twee dagen geleden dat er een aanval gaande was en de berichten dienst Twitter zakte bijna door haar hoeven door de massale hoeveelheid berichten die wereldwijd op gang kwamen na de eerste berichten van de dood van the king of pop. In de woonplaats LA zien we via het Journaal veel ‘ramptoeristen’ voor de camera verschijnen. Altijd wel weer een paar Nederlanders die net even in de buurt waren even poolshoogte komen nemen. Zelfs de komiek Sasha Baren Cohen (die we ook kennen als Ali G en tegenwoordig Bruno) heeft gisteren een scene met Latoya Jackson uit zijn nieuwe film laten halen. Uit piëteit…. De ouderwetse muziekindustrie doet inmiddels weer geweldige zaken. De verkoop van oude albums schiet de lucht in en fans stoffen hun oude platen en andere Jackson memorabilia weer eens af. Het zijn op slag collectors items geworden Op marktplaats.nl is het aanbod van Michael Jackson T-shirts, koffiemokken en muismatten sinds gisteren ophoog gesprongen. Maar, wat je ook vindt van Michael Jackson, impact heeft zeker gehad. Hij heeft per slot van rekening ons de moonwalk en een enorme muzikale erfenis gegeven.

Verliezers
Wereldwijd zijn er rouwende fans en ook de familie Jackson verliest de meeste succesvolle telg van de familie. AIG, de organisator van de come back concerten in de O2 arena in London zit inmiddels met een enorme financiële strop. Vanwege de twijfelachtige gezondheid van Michael Jackson waren de concerten nergens ter wereld te verzekeren.  Heeft zijn privé arts hem onder druk van sponsor AIG teveel drugs gegeven, zodat hij sneller op de been was? Er waren al meer dan 750.000 kaarten verkocht, dus de belangen waren enorm. De privé arts heeft zich inmiddels weer gemeld, maar voelt zich geenszins verantwoordelijk voor zijn dood. Net als de andere King zal Michael Jackson eeuwig voortbestaan. Hoe het gaat met zijn kinderen en zijn erfenis blijft voorlopig onduidelijk.

1. Minder reistijd
   Het ‘leed dat file heet’ wordt door telewerken nagenoeg voorkomen. Laat ik mezelf als voorbeeld te nemen. Ik woon in Breda en ik werk in Utrecht. Normaliter ben ik met de auto ongeveer 45 minuten onderweg van huis naar de werkplek. Ik vind dat nog net acceptabel. De laatste jaren vormt de file op de A27 echter een groeiende ergernis. Vaak ben ik daardoor 3 uur per dag onderweg. Thuis werken levert mij (en de baas) 37,5% productiviteitswinst op als ik deze uren thuis doorwerk. Of natuurlijk 3 uur extra vrije tijd. Plus uiteraard de uitgespaarde reiskosten. Een mens is niet gemaakt om in de file te staan. Probeer het dan ook zo veel mogelijk te voorkomen!
2. Combinatie van werk en zorg
   Door thuis te werken lukt het mij om mijn dochter ‘s ochtends naar de kinderopvang te brengen, en/of ‘s avonds weer op te halen. Het geeft me ook de mogelijkheid om te koken of om tussendoor boodschappen te doen. Uit eigen ervaring kan ik vertellen dat deze voordelen ook door de partner erg worden gewaardeerd. De gemoedsrust die dit met zich meebrengt is weldadig. Al deze taken kunnen gemakkelijk worden ingepast in de tijd die anders met woon-werk verkeer verloren was gegaan.
3. Geen afleiding
   Telewerken betekent ook: geconcentreerd werken. Geen prietpraat van collega’s die aan je bureau komen. Geen geleuter bij het koffie-automaat, hoe leuk dat soms ook kan zijn. Vooral bij langdurige klussen waar je je hoofd bij moet houden, zoals het schrijven van een rapport of een artikel, is de rust van de thuiswerkplek een uitkomst. De effectiviteit en de efficiëntie van de inspanningen gaan met sprongen vooruit. Een collega nodig voor afstemming of raad? Geen nood, want e-mail en telefoon zijn onder handbereik.
   
4. Alles bij de hand
   Moderne kantoorgebouwen zijn ingericht volgens het flexprincipe. Dat betekent dat (bijna) niemand een vaste werkplek heeft. Het gevolg is dat iedereen die een dag op kantoor wil werken probeert zijn laptopje zo vroeg mogelijk te stallen op een voor hem of haar zo voordelig mogelijke werklocatie. Om vervolgens de helft van de dag niet aanwezig te zijn. Dergelijk ‘badhanddoekjesgedrag’ kan behoorlijk irritant zijn. Thuis werken heeft het voordeel dat je de werkplek helemaal voor jezelf hebt (mits je alleen thuis bent natuurlijk), met een inrichting die helemaal op jouw wensen is afgestemd. Bovendien heb je alle benodigdheden bij de hand. Zoals daar zijn: een snelle desktopcomputer met een fijn groot scherm en dito toetsenbord, een printer letterlijk op ‘arms length’, een kast met vakliteratuur en een archiefkast met lopende en afgesloten dossiers. Een zevende hemel in vergelijking met de moderne flexplek op kantoor!
5. Effectiever vergaderen
   Een gedeelte van de werkweek telewerken betekent in de praktijk dat je veel selectiever omgaat met vergaderingen met collega’s. Ik beschouw het tegenwoordig als een uitdaging om alle interne meetings zo veel mogelijk op één of twee dagen in de week te plannen. Afstemming per e-mail of telefoon (conference call) blijkt vaak minstens zo effectief als een interne bijeenkomst met slechte automatenkoffie in een troosteloos vergaderzaaltje. Telewerken levert daardoor indirect meer netto werktijd op en dus een kortere ‘to do’ lijst.

Hierboven heb ik vijf goede argumenten gegeven voor telewerken vanuit de optiek van de werknemers. Gebruik deze argumenten om je leidinggevende te overtuigen van het nut van telewerken. Het is echter niet allemaal goud wat er blinkt. Daarom zal ik in een volgende posting aandacht besteden aan de vijf nadelen van telewerken.

Rosling is naast zijn werk als professor ook directeur van de Gapminder Foundation, dat hij samen met zijn zoon Ola Rosling en schoondochter Anna Rosling Rönnlund heeft opgericht. De softwaretool Trendalyzer is door Gapminder ontwikkeld om internationale statistieken op een inzichtelijke en tevens visueel aantrekkelijke manier in beeld te brengen. Daarbij wordt gebruik gemaakt van reeds bestaande databanken aan statistieken, zoals die van de Verenigde Naties. Hij brengt zijn product aan de man met behoorlijk humoristische presentaties. In maart 2007 heeft Google de Trandalyzer software gekocht met het doel om publiek toegankelijke statistieke beschikbaar te maken voor een groot publiek.

Hierbij een filmpje als voorbeeld. Mocht dit ‘embedded’ filmpje niet willen opstarten op jouw computer, dan kun je ook naar deze link van Hans Rosling op TED gaan.

Kijk trouwens wel even verder dan je neus lang is voordat je definitieve conclusies trekt uit deze presentatie. Dat komt omdat hij logiritmische schalen gebruikt die gemakkelijk een vertekend beeld opleveren. Zie ook de reacties van een aantal mensen op TED.

Bronnen: TED, Wikipedia 

Na de speech van Leadbeater vindt er een discussie met de zaal plaats. Ongeveer 200 mensen uit de top van het bedrijfsleven, kennis- en onderzoeksinstellingen, intermediaire organisaties en brancheverenigingen zullen aanwezig zijn. De middag wordt afgesloten door EZ-minister Van der Hoeven.

Bron: Management en consulting

De Innovation Lecture is een jaarlijks terugkerend evenement, georganiseerd door het ministerie van Economische Zaken. Met de Innovation Lecture wil het ministerie het belang van innovatie voor ondernemen benadrukken en een impuls geven aan de maatschappelijke discussie rond dit thema. De lezing wordt bijgewoond door vertegenwoordigers uit het bedrijfsleven, de wetenschap, overheid en politiek.

De Innovation Lecture 2008 vindt plaats op 19 november, in de Ridderzaal in Den Haag. Het thema is dit jaar ‘Community of Talents’. Gastspreker is Charles Leadbeater, auteur, ideeëngenerator en voormalig adviseur van de regering-Blair.

In het filmpje hieronder introduceert Charles Leadbeater zichzelf en het thema van de Innovation Lecture 2008.

Bron: Ministerie van EZ

Eerst onderbreekt hij zijn campagne om enkele dagen met haar te kunnen doorbrengen. Gisteren pinkte hij een traantje weg bij zijn standaardtoespraak in een van de swingstates. Nou ja zeg, hier staat warempel een echt mens! Dit is geen machine die ten koste van alles zijn doel wil bereiken. Dit is iemand die met de menselijke maat meet. Maar leiding geven aan een grote organisatie is toch iets heel anders? Daar ben ik het hartsgrondig mee oneens. Als een topdirecteur beslist om 1000 medewerkers te ontslaan moet hij weten hoe dat voelt, hoe dat bij de medewerkers voelt en dan pas een beslissing nemen. Uiteraard is het veel makkelijker om mensen te zien als nummers op een spreadsheet maar dat is dan jammer. Machines hakken knopen niet goed door, of ze hakken de verkeerde knoop door. Het idee dat je een in organisatie anders met elkaar omgaat (zakelijk, professioneel) dan in een normale situatie met normale mensen, zeg je vrienden, is kwalijke onzin. Dezelfde principes van goede manieren, compassie, empathie en duidelijkheid blijven van toepassing, of je nu met familie, vrienden, collega’s, ondergeschikten of je baas te maken hebt.

Indicatie nummer 2 is de kwaliteit van de organisatie om Obama heen. Eerst verslaat hij de gedoodverfde kandidaat Hillary Clinton. Vervolgens voert hij een onberispelijke campagne met ongekend enthousiaste medewerkers. Het lijkt er op dat Obama kwaliteiten van mensen kan herkennen en er in slaagt om de juiste mensen aan zich te binden die zich vervolgens met ongekend enthousiasme voor hem inzetten. Dit is een onderschatte kwaliteit van succesvolle leiders die van cruciaal belang is. Indicatie nummer 3 is de manier waarop hij omging met de affaire rond zijn dominee. Enkele dagen later hield hij een speech met als thema dat de gevoelige kwestie van de verhouding zwart/wit meerdere kanten heeft.  Een moeilijke en complexe boodschap die mensen in principe niet willen horen. Toch lukte het hem om met deze complexe boodschap krediet op te bouwen. Onze politici kunnen daar vwb het vraagstuk rond de nieuwe Nederlanders een voorbeeld aan nemen. Dat is een soortgelijk onderwerp waarbij je tegelijkertijd twee boodschappen moet uitzenden: boodschap 1: nieuwe Nederlanders horen er helemaal bij en zijn van ons, boodschap 2: we verwachten het volgende van nieuwe (en precies hetzelfde van oude) Nederlanders, we geven namelijk om jullie, en indien het niet lukt die verwachtingen waar te maken is er een probleem en grijpen we in. Obama is in staat een dergelijke boodschap uit te zenden, ik zie het NL politici nog niet doen. 

De nieuwe president hoeft zich voorlopig niet te vervelen. Dat is duidelijk. Het lijkt erop dat Obama enkele cruciale leiderschapsvaardigheden in huis heeft die hem kunnen helpen de komende uitdagingen het hoofd te bieden. Ik hoop dat hij het wordt, en ik hoop dat ik met mijn koude grond analyse in de buurt van de werkelijkheid zit.