Innovatief Organiseren » obama

Crowdfunding

Arjan Hooiveld — Tue, 03 Mar 2009 06:38:27 +0000

President Barack Obama is druk doende de Amerikaanse economie uit het slop te trekken. Wekelijks is hij in het nieuws om nieuwe plannen te presenteren voor investeringen van vele miljarden. Je kunt je afvragen hoe veel generaties Amerikanen nog moeten sappelen om dit Keynesiaanse recept van overheidsinvesteringen terug te betalen. Wat dat betreft was de financiering van zijn campagne innovatiever. Die vond namelijk deels plaats met crowdfunding, een specifieke toepassing van crowdsourcing en Web 2.0.Het is al weer even geleden dat de Amerikaanse presidentsverkiezingen zijn gehouden. De manier waarop Obama het internet heeft ingezet voor zijn campagne, is absoluut de moeite waard voor een analyse. In principe heeft Obama zijn zege voor een groot deel te danken aan het inzetten van nieuwe technologieën en communicatiemiddelen (zoals het Internet, met name Web 2.0). Obama en zijn campagneteam hadden door hoe communicatie verandert en een steeds sterke focus op online heeft gekregen.

De online strategie van Obama

Tijdens de vorige presidentsverkiezingen in 2004 bediende alleen de democraat en gouverneur Howard Dean zich van een internetcampagne. Die campagne heeft als uitgangspunt gediend voor de campagne van Barack Obama (en andere kandidaten). Wat is er zo bijzonder aan zijn online strategie? Door de inzet van social networks zoals FaceBook, MySpace.com, Youtube, Flickr, weblogs, wiki’s etc. werd Obama optimaal zichtbaar voor een breed publiek en werd er over hem gesproken.

Welke online middelen hebben Obama en zijn team ingezet?

Obama heeft een zeer complete website gelanceerd met een weblog, een video kanaal, een merchandise webwinkel, een SMS service, etc.
Op zijn website werd de bezoeker op bijna elke pagina getriggerd om te doneren. Dit leverde een recordbedrag op voor ingezamelde fondsen.
Obama is duidelijk aanwezig op maar liefst 16 sociale netwerken zoals Linkedin.com, Myspace.com en Facebook.com.
Obama heeft Twitter.com gebruikt om iedereen van minuut tot minuut te laten bijhouden waar hij aan werkte, waar hij was of waar hij naar toe ging.
Op Youtube is een speciaal videokanaal voor Barack Obama geopend. Hetzelfde geldt voor fotosite Flickr.com.
In diverse online games kwamen reclameuitingen van Obama voorbij.
Als president heeft Obama een nieuwe site Change.gov gelanceerd waarbij hij de inwoners van Amerika vraagt om mee te denken over het beleid van de regering. Dit wordt ook wel “co-creatie” genoemd. Bovendien heeft hij de website van The White House compleet laten aanpassen.

Risico’s

Er zijn natuurlijk ook altijd risico’s en bedreigingen bij een communicatie- of marketingstrategie. Hoe krachtig je als campagneteam ook probeert een merk neer te zetten, in het huidige internettijdperk kunnen kiezers er massaal hun eigen invulling aan geven: user generated content! Zoals bijvoorbeeld de filmpjes die door de kiezers op YouTube.com of andere videosites zijn gepubliceerd, de bewerkte foto’s van Obama die men zelf op Flickr.com of andere fotosites heeft geplaatst, kiezers die de naam Obama als accounts registreren, de vele artikelen (positief of negatief) die over Obama op weblogs zijn geplaatst, etc. Hier dien je als team, als merk of als bedrijf op in te spelen…

De oplossing is een o.a het opzetten van een webcare team dat het internet naloopt en ‘controleert’ op onwelgevallige zaken en daar op ingrijpt. Obama’s campagneteam had tijdens de campagne speciaal een Rapid Response Team opgezet. De essentie: zo snel mogelijk reageren op online ontwikkelingen.

Al met al heeft deze vernieuwende communicatiestrategie voor Obama erg goed uitgepakt en is Web 2.0 nu echt tot het grote publiek doorgedrongen!

Meer over de Web 2.0 strategie van Obama:
6 Lessons We Can Learn From Barack Obama’s Online Marketing Strategy
The Importance of Being Authentic
Case Study: The Full Obama Strategy
What Businesses Can Learn from Barack Obama’s Social Media Strategy
Crowdfunding wiki

Leiderschapslessen van Obama.

Hans Weijmer — Tue, 04 Nov 2008 14:35:42 +0000

Op het moment dat u dit leest weet u al wie de nieuwe president zal zijn. Ik weet het nu nog niet. Wat ik wel weet is dat ik enkele positieve signalen zie bij Barack Obama, die mij hoop geven voor de toekomst. Laten we beginnen met het overlijden van zijn oma.

Eerst onderbreekt hij zijn campagne om enkele dagen met haar te kunnen doorbrengen. Gisteren pinkte hij een traantje weg bij zijn standaardtoespraak in een van de swingstates. Nou ja zeg, hier staat warempel een echt mens! Dit is geen machine die ten koste van alles zijn doel wil bereiken. Dit is iemand die met de menselijke maat meet. Maar leiding geven aan een grote organisatie is toch iets heel anders? Daar ben ik het hartsgrondig mee oneens. Als een topdirecteur beslist om 1000 medewerkers te ontslaan moet hij weten hoe dat voelt, hoe dat bij de medewerkers voelt en dan pas een beslissing nemen. Uiteraard is het veel makkelijker om mensen te zien als nummers op een spreadsheet maar dat is dan jammer. Machines hakken knopen niet goed door, of ze hakken de verkeerde knoop door. Het idee dat je een in organisatie anders met elkaar omgaat (zakelijk, professioneel) dan in een normale situatie met normale mensen, zeg je vrienden, is kwalijke onzin. Dezelfde principes van goede manieren, compassie, empathie en duidelijkheid blijven van toepassing, of je nu met familie, vrienden, collega’s, ondergeschikten of je baas te maken hebt.

Indicatie nummer 2 is de kwaliteit van de organisatie om Obama heen. Eerst verslaat hij de gedoodverfde kandidaat Hillary Clinton. Vervolgens voert hij een onberispelijke campagne met ongekend enthousiaste medewerkers. Het lijkt er op dat Obama kwaliteiten van mensen kan herkennen en er in slaagt om de juiste mensen aan zich te binden die zich vervolgens met ongekend enthousiasme voor hem inzetten. Dit is een onderschatte kwaliteit van succesvolle leiders die van cruciaal belang is. Indicatie nummer 3 is de manier waarop hij omging met de affaire rond zijn dominee. Enkele dagen later hield hij een speech met als thema dat de gevoelige kwestie van de verhouding zwart/wit meerdere kanten heeft. Een moeilijke en complexe boodschap die mensen in principe niet willen horen. Toch lukte het hem om met deze complexe boodschap krediet op te bouwen. Onze politici kunnen daar vwb het vraagstuk rond de nieuwe Nederlanders een voorbeeld aan nemen. Dat is een soortgelijk onderwerp waarbij je tegelijkertijd twee boodschappen moet uitzenden: boodschap 1: nieuwe Nederlanders horen er helemaal bij en zijn van ons, boodschap 2: we verwachten het volgende van nieuwe (en precies hetzelfde van oude) Nederlanders, we geven namelijk om jullie, en indien het niet lukt die verwachtingen waar te maken is er een probleem en grijpen we in. Obama is in staat een dergelijke boodschap uit te zenden, ik zie het NL politici nog niet doen.

De nieuwe president hoeft zich voorlopig niet te vervelen. Dat is duidelijk. Het lijkt erop dat Obama enkele cruciale leiderschapsvaardigheden in huis heeft die hem kunnen helpen de komende uitdagingen het hoofd te bieden. Ik hoop dat hij het wordt, en ik hoop dat ik met mijn koude grond analyse in de buurt van de werkelijkheid zit.

De tankerdeal part II; Airbus, McCain en Obama.

Hans Weijmer — Tue, 01 Jul 2008 15:03:10 +0000

In mijn post “Europa, het continent der innovatie” van 11 maart 2008 berichtte ik over het gunnen van een mega defensieorder aan een samenwerkingsverband van Airbus met Northrop Grumman, ten koste van Boeing. Het ziet er naar uit dat ik wat te voorbarig was met mijn enthousiasme. Boeing tekende protest aan tegen de aanbestedingsprocedure bij het Government Accountability Office en startte een kostbare advertentie- en PR campagne. Op 18 juni 2008 werd ze in het gelijk gesteld. Dit is slecht nieuws voor de Amerikaanse luchtmacht (USAF), twijfel aan de geloofwaardigheid van je aanbestedingsprocedure is het laatste waar een organisatie die in de hoek zit waar de klappen vallen op zit te wachten. USAF heeft 60 dagen de tijd om te reageren op het rapport, en kan beslissen de onderhandelingen opnieuw te openen of om toch bij haar keuze voor het consortium met Airbus te blijven. Wat speelt er op de achtergrond?Twee factoren, de politiek en de situatie bij de Amerikaanse luchtmacht (USAF). John McCain, de republikeinse kandidaat, was als senator een belangrijke kracht bij het tegenhouden van het gunnen van de opdracht aan Boeing, en hielp bij het ontrafelen van een omkopingsschandaal waardoor twee Boeing executives zich nu in het gevang bevinden en het moederbedrijf $ 600 aan boete armer is. McCain is voor de vrije markt, althans in het geval van de tankerdeal. Als een buitenlands bedrijf een goedkoper en beter produkt levert doe je zaken, dat is goed voor de belastingbetaler. Hij zegt er ook nog bij dat dit een extra goede deal is omdat de goede prijs van Airbus mede tot stand komt door Europese subsidie, waar de Amerikaanse belastingbetaler weer van profiteert door minder te betalen voor deze flinke defensieuitgave. Dat zet je toch weer aan het denken over subsidies. Bij de meeste democraten en republikeinen ligt de voorkeur voor de vrije markt een stuk genuanceerder. Die laten zich vooral sturen door de lokale belangen van de staat die ze vertegenwoordigen. Staat daar toevallig een grote fabriek van Boeing, zijn ze voor Boeing. Verder waait er een sterk nationalistische wind over het land, niet Amerikaans kopen hoort eigenlijk niet, en is er getreur over banen die overzees verdwijnen. Vrije markt is mooi, maar dan vooral in het voordeel van de eigen lokale economie. In ieder geval is de tankerdeal sterk politiek geladen, het kan dus nog alle kanten opgaan. Obama heeft zich er ook al over uitgelaten. Hij vindt dat de aanbesteding moet worden heropend om een eerlijk en transparante procedure te kunnen waarborgen. Er heerst zware kritiek op het functioneren van de USAF en de leiderschapscultuur. De nieuwe minister besloot al snel in te grijpen en stuurde op 5 juni 2008 de top van de USAF naar huis. Directe aanleiding was een aantal incidenten rond het transport en beheer van kernwapens. Daaruit bleek dat de USAF de kernwapenadministratie niet op orde heeft. Dat geeft niet bepaald een veilig en gerust gevoel en het achterliggende beeld van de kwaliteit van de organisatie is niet rooskleurig. Het leger is ronduit ontevreden over de samenwerking met de USAF en klaagt al jaren steen en been over de te geringe capaciteit aan onbemensde vliegtuigjes en over incompetente piloten die burgerslachtoffers maken waarna het leger op de grond de ellende met de bevolking mag oplossen. Het klagen moe heeft is het leger nu overgegaan tot een voor een leger wel heel erg drastische innovatie, namelijk het oprichten van een eigen luchtmacht. Sinds kort is de Task Force Odin operationeel op een basis bij Tikrit, Irak, waarvoor het leger zelf wat lichte toestelletjes heeft aangeschaft die ze uitrust met geavanceerde communicatie- en observatieapparatuur. In tegenstelling tot het aanvragen van luchtsteun door de USAF (moet altijd via de hoogste leiding verlopen, en dat kan even duren) kunnen lagere commandanten zelfstandig en rechtstreeks hulp door Odin inroepen. In Irak is dit empowerment concept succesvol, vooral bij het bestrijden van het plaatsen van de bermbommen waar ook onze meisjes en jongens in Afghanistan mee te maken hebben. Het opstarten van een soortgelijke unit in Afghanistan staat dan ook op de rol. Ondertussen kijkt de USAF tandenknarsend toe bij het geknaag aan haar monopolie.Tegen deze achtergrond is er weinig vertrouwen in de USAF om een aanbestedingsprocedure eerlijk en transparant af te ronden. Airbus/Northrop Grumman lobbyisten zijn sterk vertegenwoordigd in het McCain kamp, de democraten zullen wat eerder het oor te luisteren leggen bij Boeing. Helaas voor Airbus, maar we zullen moeten afwachten hoe het politieke spel zich verder gaat ontvouwen.