Waarom kwetsbaar opstellen zo belangrijk is

Recent participeerde ik in een workshop over reorganiseren. Wat dat met jezelf doet. En hoe je daar dan in zou moeten acteren als verantwoordelijke. Altijd goed om weer eens te luisteren naar wat er allemaal te koop is vandaag te dag. Maar ook om te horen van de collega veranderaars waar zij dan mee bezig zijn. Hoe zij het aanpakken en waar zij mee worstelen.

Zeker een paar leuke dingen gehoord; maar ook veel dingen die ik eigenlijk al lang wist. En die een bevestiging zijn voor wat ik al deed. Maar dat ik verder zou kunnen uitbuiten. Dat ik in mijn eigen gedrag zou kunnen versterken. Want tijdens die sessie kwamen een paar pakkende voorbeelden ter tafel waaruit blijkt hoe ontzettend belangrijk het is om jezelf bloot te geven aan je eigen collega’s. En dan niet bloot zonder kleren, maar bloot in de in zin dat jij vertelt hoe jij er zelf in zit. Wat jouw overtuiging is, je droom.

Waar we in jouw visie als organisatie heen gaan en hoe jij dat als leider dat proces dan faciliteert. En wat voor jou dan belangrijk is: wat bij jou prioriteit heeft. Maar ook waar jij onzeker over bent: waar jij denkt dat het ijs het dunst is, wat het taaiste zal zijn. Waar je dus wakker van ligt. En waar je dus ook hulp bij nodig hebt. En als je jezelf zo bloot geeft, zo kwetsbaar opstelt, zo authentiek bent, pas dan krijg je volgelingen. Pas dan gaan mensen écht met je mee. En heus niet alleen die paar verloren early adopters. Nee echt iedereen. En dat gebeurt niet als er weer een blauw en koud organisatie- en formatierapport uit de printer rolt waarin tot 3 cijfers achter de komma beschreven staat wat iemands competentie zou moeten zijn!

Bij de afronding van de bijeenkomst – je kent dat vast wel – mocht iedereen in een paar warme zinnen vertellen wat hij of zij had opgehaald. Wat als het ware hun pareltje was die middag. En zo’n rondje is natuurlijk erg waardevol. Zeker omdat dan blijkt dat mensen datgene eruit halen dat bij hen past. En waarmee zo ook echt iets gaan doen in de praktijk van alledag. De rode draad door dat rondje was het cruciale belang van leiderschap bij een verandering. Geen mijdend leiderschap, maar leiders die er zelf écht in geloven. Die stevig zijn (‘volhouden & vasthouden’, ‘het karwei ook écht afmaken’), die authentiek zijn (‘er zelf in geloven’, ‘zich kwetsbaar durven opstellen’) en die zichzelf ook ter discussie durven stellen (‘dit was niet handig’, ‘hier worstel ik mee’). En pas als je dat (blijvend) laat zien, als je er zo in zit, dan pas kun je van anderen verwachten dat ze je gaan volgen. Dat ze ook hun eigen verantwoordelijkheid gaan nemen. Pas dan wakker je het vuur in je collega’s écht aan. En zo ontstaat een beweging waar mensen met plezier aan mee werken. Iedere dag weer opnieuw!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *