Wordt het toch nog wat met de modernisering van het ontslagrecht?

In de jongste voorstellen neemt het kabinet een hele lange en voorzichtige aanloop om van de huidige ontslagvergoedingen een mobiliteitsinvestering te maken. Deze voorstellen raken echter ondergesneeuwd in de discussie over de hoogte van de vergoeding bij ontslag. Jammer, want een omslag in het denken over arbeidsmarkt en flexibiliteit is hoog nodig. Wie de moeite neemt om de adviesaanvraag aan de Stichting van de Arbeid (STAR) op zich in te laten werken ziet een paar lichtpuntjes.

Op de participatietop dansten minsiter Donner, de bonden en de werkgeversorganiaties nog omzichtig om elkaar heen. Ontslagrecht stond wél op de agenda, maar tot onderhandelingen kwam het niet. Om het ontslagrecht van een route naar de ijskast te redden heeft het kabinet nu een adviesaanvraag ingediend bij de STAR, het polderorgaan waarin werkgevers en werknemers samen komen. Wat staat er in de voorstellen? Één ding is duidelijk: van een radicale ommezwaai is geen sprake.  In het huidige voorstel van het kabinet wordt het mogelijk om de arbeidsovereenkomst te beëindigen zonder een gang naar de rechter. De werkgever is dan wel verplicht om een vergoeding te betalen aan de werknemer. Deze vergoeding wordt bij wet vastgesteld en is afhankelijk van inkomen en lengte van het dienstverband. De vergoeding wordt ook gemaximeerd en de maximale vergoeding bedraagt, afhankelijk van leeftijd en salaris, tussen 75.000 euro en 1 jaarsalaris. Bij een ontslag om bedrijfseconomische redenen is de werkgever niet op grond van de wet verplicht een vergoeding te betalen, als het ontslag vooraf is getoetst door het CWI. De regeling laat onverlet dat vooral bij collectief ontslag een sociaal plan wordt overeengekomen waarin wel vergoedingen worden afgesproken.

Al met al biedt het bovenstaande weinig nieuws onder de zon. Aangezien de gemiddelde ontslagvergoeding voor werknemers nu minder dan 75.000 euro bedraagt zullen er geen grote groepen direct worden geraakt. Wel vervalt de toetsing door de kantonrechter, maar deze was in praktijk toch vaak marginaal. De aftopping van de ontslagvergoedingen raakt vooral de hogere inkomens rond 80.000 euro of meer. Dit maakt het voorstel voor de PvdA misschien net verteerbaar. De ontslagprocedure blijft onverminderd ingewikkeld, want er blijven verschillende routes naar ontslag bestaan. Weinig nieuws dus. De reacties van partijen zijn dan ook voorspelbaar. De vakbonden zijn tegen, omdat het voorstel alleen verslechteringen voor de werknemer inhoudt. Hun achterban, waarin oudere werknemers met lange dienstverbanden zijn oververtegenwoordigd, zal knarsentandend oproepen tot verzet. De werkgevers zijn voor, onder het motto: als er één schaap over de dam is… Bovendien zien zij mogelijkheden om na invoering oudere werknemers met een lang dienstverband goedkoper te ontslaan.

Het kabinet doet geen voorstel voor een daadwerkelijke modernisering van de regels rondom ontslag. Het blijft bij voorzichtig schaven en sleutelen. Wie de moeite neemt de adviesaanvraag aan de STAR diagonaal door te nemen ziet echter ook lichtpuntjes, zoals het voorstel om in het arbeidsovereenkomstenrecht een scholingsplicht voor werkgever en werknemer op te nemen, die óók gaat gelden voor werknemers met een tijdelijk dienstverband. De scholingskosten zijn deels in mindering te brengen op de vergoeding bij ontslag. Bovendien krijgen ook flexwerkers een recht op vergoeding, zij het dat dit recht pas wordt opgebouwd na het derde jaar. Deze voorstellen zijn wellicht een voorzichtig opstapje om van de ontslagvergoeding een echte flexinvestering te maken. Meer artikelen over dit onderwerp vind je hier, hier en hier.

4 thoughts on “Wordt het toch nog wat met de modernisering van het ontslagrecht?”

Ben Franken 12 jaar ago

Ik vindt het ontslagrecht waar nu over gepraat wordt belachelijk. Hoe staat het eigenlijk met mensen in overheidsdienst. Mensen in overheidsdienst kunnen nog steed vervroegd uittreden met prachtige regelingen. Meneer Ritzen laat z’n pensioengat repareren kosten meer als 200.000 Euro. Wordt gezegd als we het niet doen komt hij niet, alsof er een afgod in dienst wordt genomen. Sommige mensen bij de overheid maken ruzie met hun baas en krijgen ook nog eens 1.2 miljoen uitgekeerd. (Kamer van Koophandel in Heerlen.
Nog meer voorbeelden, ik zal maar ophouden.

jansen 12 jaar ago

De grap bij ontslagrecht is dat het bedrijfsleven er zelf nog niet aan toe is. Laatst hoorde ik nog een HRM manager zeggen: “Ik neem liever die andere persoon. Die heeft tenminste nu nog werk. Die ander is werkeloos.” Flexabilisering zit in het hoofd en dwing je niet af via de wet.

Het andere denken moet daarom nog worden uitgevonden.

Daarbij: Het ontslaan is makkelijker. dus een hoger risico voor de werknemer. Binnen organisaties worden Risico’s afgedekt door een hogere prijs te vragen voor een dienst of goed. Betekend dit dat de salarisen bij de volgende ronde omhoog gaan? Ik weet het antwoord wel. U ook?

Grof gezegd: Men kan je nu ook ontslaan, maar het is wat duurder en vergt wat denkwerk.
Ontslaan wordt goedkoper… niet flexibeler!
En het vooruitziende vermogen wordt nog verder teruggebracht. (waarom zou ik aan morgen denken als ik er toch van af kan komen?) Past wel binnen het beeld van de moderne DOM en KORTZICHTIG.

Hans 12 jaar ago

Laten we nu eens er vanuit gaan dat je elkaar in de arbeidsrelatie zat bent. Dan kan de werkgever vaak niet de eerste stap zetten omdat het onzeker is hoeveel die stap gaat kosten, terwijl de werknemer bij onvoldoende employability die stap helemaal niet kan nemen vanwege de onzekerheid op de arbeidsmarkt en het feit dat het recht op een uitkering vervalt – terwijl je daar nota bene jaren premie voor betaald hebt. Op die manier hou je elkaar gegijzeld, het levert burnout en conflicten op en kost de samenleving handenvol geld. Het voorstel van Donner is een stap in de goede richting, maar flexibilisering vereist ook verplichtingen in de opleidingssfeer en een andere opzet van de WW.

Wordt het toch nog wat met de modernisering van het ontslagrecht? | innovatielog.nl 12 jaar ago

[…] In de jongste voorstellen neemt het kabinet een hele lange en voorzichtige aanloop om van de huidige ontslagvergoedingen een mobiliteitsinvestering te maken. Deze voorstellen raken echter ondergesneeuwd in de discussie over de hoogte van de vergoeding bij ontslag. Jammer, want een omslag in het denken over arbeidsmarkt en flexibiliteit is hoog nodig. Wie de moeite neemt om de adviesaanvraag aan de Stichting van de Arbeid (STAR) op zich in te laten werken ziet een paar lichtpuntjes. (more…) […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *